تبلیغات
::آخرالزمان و مهدويت:: ::آخرالزمان و مهدويت:::: آخرالزمان و مهدويت ::
حدیث روز 
 

مدیریت وبلاگ
 صفحه  نخست

 پیام
به مدير سايت

 

  تبديل به صفحه ي خانگي

 

 اضافه کردن به علاقه منديها

 

خبرنامه
خبرنامه

برای دریافت خبرنامه نام و ایمیل خود را بنویسید

نام :
ایمیل :
مشترک غیرمشترک
 
 

مطالب وبلاگ
آخرین مطالب

كلمه آخرالزمان به بخشى از زمان گفته مى‏شود كه نسبت‏به كل زمان اين دنيا بخش پايانى و نهايى آن محسوب مى‏شود. به عبارت ديگر ادوار زمانى به دو بخش تقسيم مى‏شود كه به بخش دوم آن آخرالزمان گفته مى‏شود و آغاز اين بخش دوم ظهور حضرت رسول اعظم اسلام (ص) است كه مطلع آن بعثت آن حضرت است 

     

 

 حقیقت بهار و تحویل احوال    

 حقیقت بهار، نعمت بزرگ و روزی عظیم، حضرت صاحب‌الزّمان است كه خطاب به حضرتش می‌گوییم: السّلام علی ربیع‌الانام و نضرة الایّام. و صورت آن، نوروز است كه در آستانه‌اش از خداوند طالب تحویل احوال می‌شویم. تحویل حال، تحویل عهد است. فصل ظهور نیز فصل بهار است، فصل زندگی زیر بیرق امام رئوف كه مجال اعمال ولایت تام و تمام را می‌یابد و دولت كریمه را تأسیس می‌كند.

  • سخن اوّل: «رزق»
جملة آفریده‌ها، اعم از جماد، نبات، حیوان، انسان، جن، ملك و... روزی‌خوارند، طالب روزی و بستة روزی‌اند. همة آنچه كه می‌طلبند و از آن سمی‌یابند، رزق و روزی‌ای است كه به آنها می‌رسد؛ حتّی اگر از تمام مراتبش غافل باشند.

عموم مردم ساده‌ترین و نازل‌ترین مرتبة رزق را می‌شناسند و گاه آن را رزق معرفی می‌كنند؛ نان و آب و خورش روز و شب را. امّا، حسب آموزه‌ها، همة آنچه كه موجودی ارضی یا سماوی برای ماندن، رفتن و كمال بدان احتیاج پیدا می‌كند رزقی است كه باید به او برسد. خواه نان باشد و آب و خواه علم باشد و سیر و سلوك در مراتب كمالی.

در دعای حضرت مهدی(ع) می‌خوانیم: «اللّهمّ ارزقنا توفیق الطّاعه و بعد المعصیه و صدق النیّـ[ و عرفان الحرمه و...1 خداوندا، توفیق طاعت خودت را، دوری از معصیت را، صدق نیّت را و... روزی‌ام گردان».

این همه باید روزی شود تا انسانی، دعاكننده‌ای بدان برسد و از ثمراتش بهره ببرد. چنان‌كه گاه در وقت دعا از خداوند می‌خواهیم تا زیارت حضرات معصومین(ع) و شفاعت ایشان را نصیبمان سازد.

مصرع زیبای «مرا روزی مباد آن دم كه بی یاد تو بنشینم»2 نیز ناظر بر همین معنی است. شاعر، طالب آن است تا به یاد حضرت دوست بودن، روزی‌اش باشد. در حقیقت می‌خواهد بگوید: غفلت و فراموشی یاد محبوب ازلی و ابدی هم می‌تواند روزی بشود و تنها این درخواست و دعاست كه می‌تواند باعث تداوم روزی یاد محبوب شود.


  • سخن دوم: «سیر رزق»
روزی، به هر كمیّت و كیفیّت كه باشد، رها و یله نیست، بی‌منبع و مشرب و مجرا نیست و بی‌سبب از جایی به جایی نمی‌رود حتّی اگر دربارة همة این موارد غفلت داشته باشیم و از آن بی‌خبر بمانیم.

در دایرة علم حضرت خداوندی است كه «ما تسقط من ورقةٍ الّا یعلمها و لا حبّة فی ظلمات الارض و لا رطبٍ و لایابسٍ إلّا فی كتابٍ مبین؛3 هیچ برگی بر زمین نمی‌افتد مگر آنكه خدا از آن آگاه است؛ از افتادن آن، علّت آن، سمت و سو و جریان حركت آن و...»

به همان سان كه «روزی»، از منبعی اخذ می‌شود و از مسیری عبور می‌كند تا به طالب و نیازمند آن برسد، مسدود شدن و منع آن هم بستة موانعی است. وقتی كه ندانیم كه همه چیز روزی است و صاحب مجرا و مسیر و باعث دارد، در اندیشة حفاظت از روزی و دفع موانع و رفع عوامل مسدودكننده هم نمی‌افتیم. چنان‌كه، همة ما، در طول حیات،‌بسیاری از روز‌ها و ارزاق را از دست می‌دهیم و در حسرتش می‌مانیم بی‌آنكه از علّت قطع آن بپرسیم.
در فرازی از دعای رفیع كمیل می‌خوانیم:

«اللّهم اغفرلی الذّنوب الّتی تنزل النّقم، اللّهمّ اغفرلی الذّنوب الّتی تغیّر النّعم، اللّهمّ اغفرلی الذّنوب الّتی تحبس الدّعا...؛4 بار خدایا بیامرز برایم گناهانی را كه فرو می‌بارند بدبختی را، بارخدایا بیامرز برایم گناهانی را كه دگرگون می‌سازند نعمت‌ها را، بارخدایا بیامرز برایم گناهانی را كه جلوگیری می‌كنند از دعا».

درخواست كننده با زاری و ندبه از خداوند می‌خواهد تا مجموعة موانع و مسدود كننده‌های روزی را از پیش رویش بردارد و گناهانی را بر او ببخشد كه او را مستحقّ رزق و روزی سخت، هلاكت‌بار و مسدودكنندة دعا می‌سازد.

بشر غافل، نابخردانه به دلیل ابتلا به علوم تجربی، از منشاء و مبدأ و مجرای حقیقی روزی، چشم می‌پوشد و عوامل اصلی قحطی و خشك‌سالی را نادیده می‌گیرد و خود را در گرداب هلاكت می‌افكند و حتّی گاه به زور و ضرب ابرهای آسمانی را در هوای كسب روزی بارور می‌سازد...


  • سخن سوم: «متولی رزق»
از هر كه بپرسید، دست كم زبانی اقرار می‌آورد كه: «روزی‌رسان خداست». او كه از خزانة غیبی و حتّی از مسیری كه بشر فكرش را هم نمی‌كند به او روزی می‌دهد. چنانكه در آیة 2 و 3 سورة طلاق آمده است كه: «و من یتّق الله یجعل له مخرجاً، و یرزقه من حیث لایحتسب؛ و هر كه از خدا بترسد برای او راهی برای بیرون شدن قرار خواهد داد، از جایی كه گمانش را ندارد».

در آیات 15 سورة فجر، خداوند پرده از راز نعمت‌ها و نقمت‌ها برمی‌دارد. نكته‌ای ظریف می‌فرماید: «امّا آدمی، چون پروردگارش بیازماید و گرامی‌اش دارد و نعمتش دهد، می‌گوید: پروردگار من مرا گرامی داشت و چون بیازمایدش و رزق بر او تنگ گیرد می‌گوید: پروردگار من، مرا خوار ساخت. نه چنان است شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید...» آیات ناظر بر این معانی‌اند كه ابتلا و امتحان پرده از نعمت‌ها یا رنج‌ها و بلاها برمی‌دارند؛ در حالی كه بشر گرفتار صورت و ظاهر قضایا، گاه نعمت‌ها و اكرام و رنج‌ها را به خواری‌های خدادادی برمی‌گرداند؛ به خود غرّه می‌شود یا مأیوس و نومید. آیات عمل آدمی را (اعم از انجام تكالیف، خیرات و مبرّات، رسیدگی به ضعیفان و یتیمان و...) ناظر بر این همه می‌شناسد. با این همه، نمی‌توان از این نكته غفلت كرد كه این همه روزی، بی‌دلیل و واسطه به انسان نمی‌رسد.


  • سخن چهارم: «بزرگ‌ترین رزق و نعمت»
در باور دینی ماست كه حجج الهی، امنای خداوند، خزانه‌داران او، فرودگاه وحی، معدن رحمت، ولی نعمتان، راه اویند.5 هم آنان كه واسطة فیض خداوند برای همة موجودات اعم از جماد، نبات، حیوان، انسان، ملك، جن و... اند. یعنی هیچ رزقی از آسمان برای هیچ موجودی فرو نمی‌بارد الّا از طریق و به واسطة حجّت خداوند. به همان سان كه هیچ دعا و درخواستی به آسمان نمی‌رود، مگر از طریق همان حجج.

در عصر امامت هر یك از حضرات، هم ایشان واسطة فیضند و قاسم روزی، چنان‌كه امروز در عهد امامت حضرت صاحب‌الزّمان(ع)، ایشان عهده‌دار این امرند.

برای حضرت بیش از یكصد و هشتاد شأن ذكر شده است كه واسطة فیض بودن تنها یكی از آن همه است. این امر، نكتة لطیفی را در خود مستتر دارد و آن این است كه، نعمت اوّل و بزرگ‌ترین نعمت خداوند كه فتح باب جملة نعمت‌های اوست، خلق ایشان و جعل مقام و منصب ایشان در عرصة هستی است. امام مبین و بر حق، از آن رو كه امام بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین نعمت و كلیددار خزانة خداوند هستند، جملة موجودات به اذن خداوند روزی‌خوار او هستند و مدیون وجود شریفش.

چنان‌كه از قول حضرت اباعبدالله، امام ششم(ع) برمی‌آید: «لولا الحجّـ[ لساخت الارض باهلها؛ اگر حجّت نباشد، زمین اهلش را می‌بلعد».

ماندن، قرار، استمرار حیات زمین هم با همة ساكنانش باید روزی زمین بشود و به واسطة حجّت خداوند، زمین امكان ماندن می‌یابد.

شاید اگر ضرورت ماندگاری آسمان و زمین تا وقت معلوم در میان نبود، در اثر آنچه كه از ناسپاسی و كافرنعمتی و ظلم مرتكب شده‌ایم، لحظه‌ای روی ماندن و مجال دیدار هستی را نمی‌یافتیم.

«غیبت» امام، ما را از بهره‌مندی مستقیم محروم ساخت امّا، استحقاق عموم آفریده‌ها برای ماندن و روزی‌خوردن و حكمت خداوندی او را در پس پرده حفاظت نمود تا وقت معلوم ظهور فرا برسد.

غرق شدن بشر در ظلم و نكبت و اِدبار، حاصل جدایی میان ما و امام معصوم(ع) بود، امّا ماندگاری زمین نتیجة تداوم لطف و حكمت خداوندگار هستی؛ چنان‌كه دربارة مراعات حال بندگان آمده است:

«نحن غیر مهملین لمراعاتكم؛ ما از كسانی نیستی كه مراعات حال شما را نكنیم...»


  • و امّا سخن پنجم: «زیارت»
از میان سنن حسنة مانده از حضرات معصومین(ع)، سنّت زیارت، از جایگاه بلندی برخوردار است. زیارت دیدار و ملاقات مزور (زیارت شونده) است. مجالی برای نسبت یافتن و پیوند با آنكه زیارتش می‌كنیم، به خدمت در آمدن، یاد كردن و اعلام هم‌افقی با حجج الهی است؛ ذكر عظیمی كه پرده‌های غفلت را از جلوی دیدگان سر و دل آدمی می‌درد. در میان همة زیارات رسیده، «زیارت اربعین امام حسین(ع)» جایگاهی رفیع و ویژه دارد.
«اربعین» نقطة عطف مهم و اوّلین نقطة عطف پس از واقعة جان‌سوز كربلا در روز عاشوراست.

اوّلین جوانة قیام اباعبدالله در اربعین بر شاخة نهال قیام عاشورا ظاهر شد.

دانة قیام، احیاگری و پاسداشت عهد الله در روز عاشورا، در زمین قتلگاه قرار گرفت.

عهدی كه به واسطة غلبة اولیای كفر و شرك و ضلالت به فراموشی سپرده شده بود، عهد خدا و ولیّ خدا كه بدل به عهد با طاغوت وا ئمّة ضلالت شده بود و امام حسین برای تجدید و تبدیل آن راست قامت، در میدان كربلا ایستاد؛ چنان‌كه، در این ماجرا، دین فسرده شده و سنّت فراموش شده، احیا گردید تا واسپس رسوایی فرزندخواندگان ابلیس مجال ظهور و بروز دوباره پیدا كند.

این همه و از جمله جریان ولایت‌مداری معصوم(ع)، به بركت و در اثر خون حسین و شهیدان كربلا، به ثمر نشست و در اربعین، اوّلین جوانة خود را آشكار ساخت.

زیارت اربعین، مسیری فراروی دیگران قرار داد تا امكان تداوم سنّت احیاگری و حفاظت از عهد فراهم آید و مانعی در برابر تحریف‌كنندگان دروغ‌زن باشد. از همین مجرا بود كه امكان تفسیر و تبیین قیام نیز فراهم می‌آمد.

شاید به واسطة این مهم است كه امام حسن عسكری(ع) زیارت اربعین را در كنار چهار عمل دیگر به عنوان نشانة «شیعه بودن» ذكر می‌كنند.

زیارت، مجال پیوند قیام و زیارت شونده را با «آینده» ممكن می‌سازد. امر مهمّی كه مانع از رسیدن قیام به بن‌بست و كهنه و فرسوده شدن آن می‌شود.
چنان‌كه می‌دانید، تنها زیارتی كه هیچ سختی و شدّتی نمی‌تواند مانع از انجام آن شود، زیارت حضرت اباعبدالله(ع) است. پیوند قیام، تداوم احیاگری و حفظ عهد خداوند تا آینده، بسته به حفظ و مراقبت از این زیارت و مراعات سنّت زیارت است.
 
در آخرین فرازهای زیارت اربعین می‌خوانیم:
«أشهد أنّی بكم مؤمنٌ و بایابكم موقنٌ، بشرایع دینی و خواتیم عملی و قلبی لقلبكم سلمٌ و امری لأمركم متّبع و نصرتی لكم معدّحتّی یاذن الله لكم...»

شهادت می‌دهیم كه به ایشان مؤمنیم و به بازگشتشان یقین داریم و با اعلام عهد قلبی،‌ امر آنان را مطاع و خود را برای نصرتشان آماده معرفی می‌كنیم تا آن هنگام كه خداوند اذن بازگشت ایشان را پس از ظهور، حضرت صاحب(ع) بدهد. در عموم زیارات رسیده مانند «زیارت عاشورا و جامعة كبیره» ما رویكرد زایر به آینده را ملاحظه می‌كنیم. به همان سان كه در جملگی زیارت «عهد قلبی» و اعلام آن عهد را ملاحظه می‌كنیم.

فاجعة كربلا و پس از آن، ماجرای غیبت، حاصل و محصول سستی عهد مسلمانان و گسست عهد آنان با امام مبین و واجب الاطاعه بود. همو كه مظهر میثاق الله و عهد الله است. از همین مسیر، بازگشت و توبه و اعلام همراهی در گرو «تجدید عهد»، حفاظت از آن و آمادگی برای انجام شرایطش است.
هیهات كه هماره از عهد و شرایط و ملزومات تجدید عهد و اهمّیت حفاظت از آن غافلیم و تبعات فراوان آن را هم نادانسته می‌پردازیم.

بخش زیادی از مشكلات مسلمانان به همین «تجدید عهد بی‌تضمین قلبی و سلوك عملی» بازگشت می‌كند.

اعلام «و نصرتی لكم معدّة» به امام حسین(ع)، در حقیقت اعلام «و نصرتی لكم معدّة» به خون‌خواه امام حسین(ع) است. اطاعت از اوامر و نواهی هم همین وجه را پیدا می‌كند. مگر نه این است كه در زیارت عاشورا در دو فراز مهم، این آرزو را بیان می‌كنیم:

تجدید عهد و زیارت معصوم(ع)، مقدمة آمادگی و تقدیم همة عِدّه و عُدّه برای همراهی با خون‌خواه حسین(ع) است. تقارن ماه ربیع كه در خود، آغاز امامت امام عصر(ع) را دارد، با بهار طبیعت، یعنی نوروز، ما را متذكّر دو بهار می‌سازد. صورت بهار كه در فصل بهار می‌رسد و حقیقت بهار.

حقیقت بهار، نعمت بزرگ و روزی عظیم، حضرت صاحب‌الزّمان است كه خطاب به حضرتش می‌گوییم: السّلام علی ربیع‌الانام و نضرة الایّام. و صورت آن، نوروز است كه در آستانه‌اش از خداوند طالب تحویل احوال می‌شویم. تحویل حال، تحویل عهد است. گسست عهد از غیر حضرت دوست و پیوند با صاحب عهد و ولیّ عصر، حضرت صاحب العصر و الزّمان(عج).

فصل ظهور نیز فصل بهار است، فصل زندگی زیر بیرق امام رئوف كه مجال اعمال ولایت تام و تمام را می‌یابد و دولت كریمه را تأسیس می‌كند.

ایران، شیعه‌خانة حضرت است و مسلمان ایرانی، باید حافظ این عهد باشد و آماده برای نصرت تمام تا در وقت ظهور مقدّس بتواند به تمامی حامی و پشتیبان ظهور و قیام باشد.

بهار بر جویندگان بهار مبارك باد إن‌شاءالله.


ماهنامه موعود شماره 97
اسماعیل شفیعی سروستانی


پی‌نوشت‌ها:

1. مفاتیح الجنان، دعای حضرت مهدی(ع).
2.
3. سورة انعام، آیة 59.
4. فرازهایی از دعای كمیل، مفاتیح الجنان.
5. زیارت جامعة كبیره.

منبع : http://mouood.org/content/view/8460/3/


 

 نظر شما  درباره اين مقاله | [لينک مطلب]



الف- این وبلاگ به صورت خصوصی اداره می شود وهیچ گونه وابستگی به سازمان یا نهادی ندارد.
ب-کلیه احادیث مندرج در وبلاگ از کتب و سایت های معتبر استخراج شده اند
ج- وجود مطالبی در وبلاگ، به معنای تائید صحت و یا عدم صحت آن مطالب نمی باشد.
د- نقل مطالب از وبلاگ به غیر از مطالب عمومی با یا بدون ذکر منبع آزاد است
.

Copyright  2009 by Onvan. All rights reserved

سخن روز

منع وقت گذاری نسبت به ظهور امام زمان

در روایاتی كه از امامان شیعه رسیده است از هر گونه تعیین وقت ظهور مهدی نهی شده است و به آنان نسبت دروغگویی داده شده است. از زمان ظهور فقط خداوند متعال خبر دارد و كسانی كه به این كار مبادرت كنند هلاك خواهند شد.

از آن جمله ابی بصیر گوید: از امام صادق درباره قائم سئوال كردم جواب داد: وقت گزاران دروغ گفته اند، ما خاندانی هستیم كه وقت گذار نیستیم.

 

دعا و نیایش

اللهم كن لوليك

عظم البلاء

اللهم عرفنى نفسك

صلوات بر امام زمان عليه السلام

الهم ارزقنا توفيق الطاعه

دعا تعقيب نماز صبح

دعاى صبح امام زمان

صلوات ابوالحسن ضراب اصفهانى

الهم انا نشكو اليك



اخبار مهدویت
 

آمار وبلاگ

کل بازدید:
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

 

 

ماه شب چهارده

 آخرین ستاره شب

آخرین منجی

علائم ظهورحضرت مهدی(عج)

غول رسانه ای

فقط خدا

جبهه فرهنگی ضد صهیونیزم

آغازی بر یک پایان

آیین اسلام

کانون شیفتگان  بوشهر

کوثر

گل نرجس

اخبار  آخرالزمان

از محضر استاد تا به خدا

الکتریکال استیودنت

ماه تابان من

مجمع فرهنگی علمدار

محبان

امام مهدی (عج)

انتظار سرخ

بارالها عطر گل

محبان مهدی (عج)

 مردی از سرزمین آفتاب

مسجد مقدس جمکران

بوی پیراهن یوسف

بوی خوش ظهور

بوی ظهور

مسیحیت یهودی

مناظرات ما و یک مسیحی

منتظر

بیا مهدی شب هجران

تا انتهای حضور

تا ظهور

منتظر مهدی (عج)

منتظران مهدی موعود

منتظرین

تویی که نمی شناختمت

جمکران نت

چشم انتظار

منجی

موعود سیاسی

مهدویت و علائم ظهور

چشم انتظاران مهدی (عج)

چند قدم تا وصال یار

حریم یاس

 مهدی فاطمه

مهدی فاطمه سلام

 نسیم ظهور

دانشجویان منتظر امام زمان

در انتظار ظهور آقام

در محضر لاهوتیان

نقد و بررسی مسیحیت

 ترویج فرهنگ  مهدویت

وصال نور

درد دل های منتظر

دریچه‌ای به سوی ملكوت

دلتنگ انتظار

هیام

یا ابا صالح المهدی ادرکنی

یا حجت ابن الحسن العسکری

دین در جهان امروز

راه یافته

روزنامه اینترنتی عصر ظهور

یا حق

یا مهدی ادرکنی

یاران امام مهدی (عج)

ریحانه النبی سلام الله علیها

سلام علی آل یاسین

سینما و صهیونیزم

یاس زهرا(س)

یاس نامه

یاور مهدی (عج)

شقایق های منتظرت

صفحات انتظار

صهیون پژوه

یک دنیا پدر

یوسف زهرا (1)

یوسف زهرا (2)

طاووس بهشت

عاشق مهدی (عج)

عاقبت آن سوار می آید

یوسف یاس

آخرالزمان و مهدویت

تبیان

عدالت خواه امروز عدالت گر فردا

عروج خدایی

عصر موعود
 پاسخگویی